با احترام فراوان به تقویم وزین جلالی که مو لای درزش نمی رود و قربانش شوم با نوروزش، جهان طرب انگیز و توبه شکن میشود، یک فصل با اجازهی حکیم عمر خیام به چار فصلش میافزایم.

بهار

تابستان

داغستان

پاییز 

زمستان

چنان امروز عرق ریختیم... چنان عرق ریختیم که نپرس.

بی شک خیام هم اگر در این اوضاع جوی می زیست همین کار را می کرد :)))))

پایان تعطیلات و آغاز سال کاری جدید مبارک

به نظرم برای هر رابطهای یک نقطهی پایان هست. باید قبول کنیم که بعضی روابط ، روزی به پایان میرسند.پررنگ نگذاریم این نقطه رو. اونقدری مداد رو فشار ندیم که کاغذ پاره بشه. نقطه رو که گذاشتیم هی پاکش نکنیم تا مجبور نشیم دوباره بذاریمش. نقطه رو اونقدر کمرنگ نذاریم که پایان رابطه محو و گنگ بمونه و دلخوشی الکی بهمون بده.نقطه باید قطعی و به قائده باشه. بدون دلخوری، بدون ایجاد دلخوشی الکی و بدون هرگونه شائبه و تردید.نقطه باید خود نقطه باشه و بعد بریم سر خط با یه شروع تازه.به نظرم بدترین حالت برای یک پایان، قطعی نبودنش هست. اون پا درهوا موندن، اون بین زمین و هوا موندن، وزن زیادی روی روح ما میندازه.به مرور زمان، شروع یک پایان رو احساس میکنیم. انگار مهی که کم کم بالا بره و اطراف شفاف بشه.سیزده بدر چهار پنج سال قبل این اتفاق برای من افتاد. درحالی که تمامی فامیل دور هم بودیم، این حس رو کردم که این آخرین باره... از روی رفتار آدمهای عزیز دور و برم. از روی اتمسفری که توی هوای دلچسب ابری و آفتابی روز سیزده، اطرافم رو گرفته بود. اون روز فهمیدم برای ثبت یک روز زیبا، تنها زیبایی مناظر کافی نیست. میشه در دل گرمترین مناطق، سردترین عواطف رو تجربه کرد.یک حالتی هست که وقتی در جایی نشستم و اطرافم پر از آدمه، گاهی بهم دست میده. احساس می کنم یک دیوار شیشهای از عمق زمین بالا میاد و یواش یواش بین من و اطرافیانم حائل میشه و به مرور صداها حذف میشن و فقط تصاویری می مونه که اگرچه زندهست، خالی از هرگونه ارتباطی با دنیای منه.این دیوار و سردی مه آلودی که پیامدش بود، چند سال پیش ، جلو چشمام بالا اومد... همون موقع پذیرفتمش. نقطه رو بر اساس تجربه گذاشتم ته جمله.تمام.

دلدادهی آن آواز دورم آنقدر دور که معلوم نیست شاد است یا غمگین فقط هست این فقط بودن را دوست دارم